• 724
  • 0
  • 12
  • 9

Betrokken

Joris van Velzen
Rene
Eva de Vries
Peter Staal
Eva Kaarsemaker
Monique van Doorn
Milou Reiche
Edith Ankoné
Elvike Reitsma
Marieke Koken
Hanneke de Zwart
Debora

Social Interview met Peter Staal & René Jansen over #WOL

Wat begon met een reactie op een LinkedIn-bericht is uitgegroeid tot een #WOLfandag. Als fans van het eerste uur bundelen Bind en Winkwaves haar krachten. Op 21 februari geven @peterstaal en @rene een inkijkje in de wereld van Working Out Loud. Ik ben benieuwd hoe WOL het werkende leven inspirerender en betekenisvoller maakt, welke resultaten het oplevert en de ervaringen met WOL van beide heren. In dit social interview heb ik de kans om beide heren vragen te stellen over WOL. Wil je ook iets vragen? Gebruik de #WOLfandag en stel je vraag via Twitter, LinkedIn of in de comments hieronder.

Joris: Goedemorgen @rene, welkom bij dit social interview. Kun je iets meer vertellen over de #WOLfandag, wat kunnen we verwachten?

Rene: Goedemorgen @Joris, leuk initiatief dit. Je vraagt wat we kunnen verwachten van deze eerste #WOLfandag. Wat voor mij de trigger was om op het LinkedIn bericht van Peter te reageren, is dat Working Out Loud voor mij enerzijds heel logisch voelt, als de enige manier waarop je eigenlijk zou moeten samen werken. Want samen werken kun je niet alleen. Dus zul je moeten verbinden met anderen, en om te verbinden moet je open naar elkaar zijn over waar je mee bezig bent, wat er speelt in je werk, waar je tegenaan loopt. Door die transparantie kunnen anderen volgen waar je mee bezig bent en zowel pro-actief als re-actief jou versterken. En dat is volgens mij de kern van samen werken. Anderzijds, is Working Out Loud in de praktijk helemaal niet zo makkelijk. Want hoe open kun je eigenlijk zijn in je werk? Durf je je kwetsbaar op te stellen? En wie is er nou geinteresseerd in het volgen van waar ik mee bezig ben? En als ik anderen vertel over waar ik mee bezig ben, dan kost me dat misschien wel extra tijd. Tijd die ik misschien helemaal niet heb in mijn drukke baan. Kortom, waarom zou ik er aan mee doen? Vandaar het thema van deze eerste #WOLfandag: "Working Out Loud, waarom zou je?"

Wat ik hoop dat deze dag #WOLfandag mensen met elkaar verbindt die al ervaring hebben, met mensen die geïnteresseerd zijn en nog niet goed weten hoe en wat. Waarmee het Working Out Loud vuurtje meer opgestookt kan worden, want, zoals ik tijdens mijn presentatie die dag ook wel verder zal toelichten, ik geloof er in dat het principe heel waardevol is. Zowel voor de individuele professional als voor de organisatie.

Rene: Misschien leuk @peterstaal, als jij ook toe kunt lichten wat voor jou de aanleiding was om dit te doen en wat mensen kunnen verwachten?

Reacties

12 reacties, laatste reactie: 20 februari 2019omgekeerde volgorde

Peter Staal

Ha Rene, de directe aanleiding voor mij was, om het principe van Working Out Loud breder bekend te maken. Hoe meer mensen besmet raken, hoe effectiever het principe wordt. Daarnaast is het een manier van werken die - en nu wordt ik wat hoogdravend - mensen kan bevrijden. Je kan je werk heel eng opvatten door gewoon te doen wat er van je wordt verlangd. Dat levert elke maand een salaris op, maar weinig echte bevrediging of voldoening. Je kan je werk ook zo veel mogelijk naar je eigen hand zetten door dialoog aan te gaan met experts, in beschouwende zin met anderen over je werk te praten, je persoonlijke doelen in een netwerk delen. Dat laatste is het pure working out loud en daar word ik in elk geval heel gelukkig van. Dat geeft diepe vervulling.

@rene heb jij dat wel eens meegemaakt?

Rene

Haha, mooi dat je het woord "bevrijden" gebruikt. Ja, ben het met je eens, het klinkt wat hoogdravend misschien, maar wist je dat dit zelfs in de missie van Winkwaves staat? Daarin benoemen we ons streven "to unleash the collective intelligence of professionals". Unleash is letterlijk vertaald misschien "ontkenenen", maar in het Nederlands hebben we dit vertaald als "bevrijden".

Je vraagt of ik dat gevoel wel eens heb meegemaakt. Ja, absoluut. Het is het gevoel dat je weet dat je er niet alleen voor staat, maar dat je de steun in de rug voelt van anderen. En dan zelfs van anderen van wie je dat vooraf niet had verwacht. Of soms zelfs van mensen die je nauwelijks kent.

Ik heb het bijvoorbeeld gehad met een artikel wat ik schreef over de ROI van een sociaal intranet. Ik heb toen mijn eerste schetsen en aantekeningen al gedeeld in mijn netwerk, en daar kwam gelijk al hele goede feedback op. Zoals een simpele constatering: "Dat is best een breed onderwerp dat je wilt bespreken, en je noemt heel veel kleine onderwerpen die je wilt bespreken. Welke vraag verwacht je dat potentiële lezers hebben waarmee je met dit artikel antwoord geeft?". Door deze vraag aan te houden tegen alle brokjes van informatie die ik verzameld had, kwam ik tot de ondertitel van het artikel "Wat is een sociaal intranet, wat kun je ermee, en hoe maak je er een waardevolle investering van?". En dat gaf een heldere richting aan het stuk. Vervolgens kreeg ik van allerlei mensen extra input en praktijkvoorbeelden waarmee het stuk veel gerichter én rijker werd dan als ik het gewoon zelf geschreven had.

Dus, ja, het gevoel ken ik :) Maar eh, @peterstaal, misschien is het goed om even een stapje terug te doen, en te benoemen: wat IS volgens jou nou Working Out Loud?

Peter Staal

Working Out Loud is het delen van je werk met anderen om:

- Feedback of validatie te krijgen
- Jezelf (als expert) zichtbaar te maken
- Anderen te helpen, te faciliteren
- Jezelf te motiveren het werk ook af te maken

Dit is anders dan het klakkeloos delen van je werk. Context en duiding (het bredere verhaal) is nodig zodat het netwerk in kan schatten wat je ermee wil bereiken. Working Out Loud kan altijd en overal. Zonder een digitaal platform betekent het bijvoorbeeld het proactief communiceren met collega's, delen van visuele informatie op whiteboards etc. Met digitale middelen moet je denken aan het opstellen van je agenda voor iedereen, hulpvragen delen in een social intranet, community of practice of social media.

Ik ben niet zo'n fan van John Stepper die allemaal strenge regels oplegt voor de manier waarop je dat doet (in cirkels, met cirkelguides etc.). Daarmee wordt het wat mij betreft wat te hoogdrempelig allemaal.

@rene Sluit dat een beetje aan bij jouw ideeen erover?

Rene

Aangepast op 15 februari 2019

Voor de spanning in dit online gesprek zou ik graag zeggen "nee, absoluut niet", maar "helaas" ben ik het grotendeels met je eens 😊

Ik vat working out loud vaak samen als "stoppen met verstoppen". En dat speelt inderdaad zowel in de fysieke wereld, waar we gewend zijn om onze deur dicht te doen als we aan het werk gaan (ik hoor je al denken: "dan kan ik me tenminste focussen"), waar we onze inzichten en leerpunten en todo's aantekenen op ons eigen individuele en voor anderen onzichtbare aantekeningenblok, als in de online wereld waar we al onze communicatie in email verstoppen omdat we - net als vroeger in een papieren envelop - de communicatie 1-op-1 naar een door de zender bepaalde TO: en CC: lijst sturen. Stoppen met verstoppen betekent dus ook: stoppen met emailen!

Wat ik dan wel een interessante vervolgvraag vind om met je te verkennen, is in hoeverre working out loud nou wel of niet extra werk en extra tijd mag kosten. Want als je namelijk #WOL ziet, zoals jij net aangeeft, als anderen bewust en gericht vertellen waar je mee bezig bent, wat je bezig houdt en waar je tegenaan loopt, dan is dat dus eigenlijk "vertellen over je werk", ofwel, dat is "extra werk". Daardoor kun je in je formulering inderdaad context en duiding geven waardoor de anderen je beter kunnen volgen en aansluiten. Ook helpt dit je - los van de feedback en versterking die je van anderen gaat krijgen - als een soort van zelf-reflectie. Als je daarentegen echt "volgbaar gaat werken", ofwel, je aantekeningen bij gesprekken en vergaderingen op het sociale intranet deelt in plaats van in je privé schrijfblok, als je niet meer emailt maar alle communicatie via het social intranet laat verlopen, als je jouw 0.1 versie van een beleidsplan online en volgbaar schrijft, dan kost het je geen extra tijd want je bent gewoon je werk aan het doen. Maar omdat alles dan heel "rauw" is, weinig context, is het wel lastiger om op aan te sluiten.

Ik ben heel benieuwd @peterstaal, hoe jij aankijkt tegen de afweging of working out loud extra werk mag kosten of dat het zo veel mogelijk een bijproduct van gewoon je werk doen moet zijn?

Peter Staal

Er zijn vormen van working out loud die geen extra werk kosten: een vraag stellen in een social intranet of op Twitter zorgt als het goed is voor minder werk. Als ik de informatie zelf bij elkaar zou moeten zoeken, dan ben ik daar veel langer mee bezig dan wanneer iemand die het uitzoekwerk al heeft gedaan en me hierbij helpt. Maar ook samenwerken in bestanden is zo'n voorbeeld. Dat kun je via email doen, wat hopeloos omslachtig is. Maar je kan het ook in een sociaal systeem delen, zodat er een centrale plek is waar alle aanpassingen kunnen worden gedaan en de laatste versie altijd terug te vinden is.

Daarnaast heb je vormen van working out loud die extra tijd lijken te kosten. Maar ik vraag me af of dat ook echt zo is. Je hebt de directe opbrengsten (zie daarvoor de voorbeelden hierboven), maar daarnaast ook heel veel indirecte, minder tastbare en lange termijn opbrengsten. Het kan dan misschien lijken alsof het extra tijd kost, maar op de lange termijn ben je bezig met

- het bouwen aan je reputatie in de organisatie
- het articuleren van je ideeën en plannen zorgt bij als het goed is bij jezelf al voor een verdiepingsslag (onafhankelijk of iemand er überhaupt iets mee doet)

En je hebt vormen van working out loud die vooral de organisatie voordeel opleveren. Denk aan het delen van best practices of lesson's learned. Die laatste variant werkt alleen als de organisatie hier beleid voor opstelt, beloont en tijd voor inruimt. Je kan van medewerkers in zorginstellingen niet verlangen dat ze de luttele tijd die ze hebben ook nog eens besteden aan actieve kennisdeling. Extra tijd die er is, willen ze het liefst steken in meer en betere zorg voor patienten.

Dat laatste brengt me bij een uitdaging die wij veel tegenkomen. Hoe zorg je dat verpleegkundigen, magazijnmedewerkers, monteurs, bouwers en ander uitvoerend personeel (geen kenniswerkers) ook working out loud principes gaan toepassen? Heb je daar ervaring mee @rene?

Rene

Zijn verpleegkundigen, magazijnmedewerkers, monteurs en bouwers geen kenniswerkers dan? (Hoera, zijn we het eindelijk niet met elkaar eens? 😎)

Op zich snap ik wel wat je bedoelt, het zijn natuurlijk mensen wiens werkplek niet bestaat uit een Arbo-goedgekeurde in hoogte verstelbare bureautafel met dito stoel, opgetopt met een een saaigrijze op ooghoogte gemonteerde DELL of HP monitor. En dat deze mensen hun werk juist gekozen hebben omdat ze er vooral energie uithalen om met patienten bezig te zijn, kabels te leggen of hout te bewerken.

Maar wat mij opvalt is dat deze mensen, als je goed luistert of ze de ruimte geeft, juist heel gepassioneerd over hun werk kunnen vertellen. En ook heel veel ideeën hebben. Neem verpleegkundigen. We mogen veel voor zorginstellingen werken. En wat me opvalt is dat verpleegkundigen heel vaak allerlei ideeën hebben hoe dingen beter kunnen. Vaak kleine dingen, die hun werk, de zorg, en daarmee het leven van patienten of clienten prettiger maken. Maar dat ze zich zelden gehoord voelen. Of tegen muren aanlopen. En ze daarom lamgeslagen hun mond maar houden. Of het alleen tijdens een koffie-break met een individuele collega bespreken dat het toch zo dom is dat, en dat het zo makkelijk op te lossen zou zijn als...

Wat we daarom vaak doen is deze ideeën en ervaringen juist een podium bieden. Mensen uitdagen om dat breder te delen. Omdat, als ze het delen, er vaak allemaal medestanders voor hun ideeën en ervaringen blijken te zijn. En het dan op eens voor het management ook zichtbaar wordt dat er een hoop te verbeteren is.

Om een paar concrete voorbeelden te noemen, zou ik bijvoorbeeld kunnen vertellen over een monteur van Stedin die een slimme oplossing had bedacht voor de opslag van reservekabels. Een jeugdmaatschappelijkwerker die tegen wat grijze gebieden in de wetgeving over alcoholgebruik bij jongeren aan liep. Een ambulancemedewerker die zich ergerde aan de inrichting van de Ambulance... Of wacht, ik ga die voorbeelden even bewaren voor de #WOLfandag volgende week 😇

Maar waar het bij al die voorbeelden steeds weer op neer komt, is dat Working Out Loud, juist voor dit soort mensen, enorm geremd of juist gestimuleerd kan worden door de cultuur en stijl van leidinggeven in de organisatie. Adopteert het management zelf ook #WorkingOutLoud? Stimuleren ze dat mensen hier de tijd voor nemen? Waar sturen ze op, wat bespreken ze in het jaargesprek?

Ik ben dan ook benieuwd @peterstaal, welke rol jij ziet voor het management bij #WOL?

Peter Staal

Mooie voorbeelden waar ik je volgende week zeker aan ga houden!

Tja management zal hier het voortouw in moeten nemen. Zij hebben (of ze het nu willen of niet) een belangrijke voorbeeldrol. Als zij nieuwe technieken niet gebruiken, dan zal het wel niet belangrijk genoeg zijn, redeneren de meeste medewerkers. En terecht denk ik. Daarnaast zijn zij bij uitstek de personen die een veilige omgeving moeten creëren waarin het normaal is om je twijfels te uiten, vragen te stellen en ideeën ter verbetering aan te dragen.

Hen mee krijgen blijft een uitdaging. Sommige managers vinden het ingewikkeld, omdat ze nog nooit eerder zichzelf zo kwetsbaar hebben opgesteld. Sommige managers hebben simpelweg niet de juiste vaardigheden hiervoor (ze zijn leider geworden in een tijdperk waarin andere vaardigheden belangrijk waren). Als management spreekt, is er ook een bepaald verwachtingspatroon bij medewerkers: Alles wat management zegt gaat gebeuren, of is een voldongen feit. Working Out Loud is nu 'work in progress'. Medewerkers zullen andersom moeten accepteren dat leiders uit de organisatie ook feilbaar worden.

Het fijne is dat een enkele manager die het voortouw neemt al het verschil al kan maken. Ik heb eens een Italiaanse manager gezien die zijn hele team hier in mee nam. Hij werd ook een ambassadeur naar andere managers in de organisatie.

@rene hier ga jij ongetwijfeld nog wat leuke voorbeelden aan toevoegen ;)

Rene

Individuele mensen, vooral individuele mensen met een bepaalde zichtbaarheid in de organisatie kunnen zeker het verschil maken. Ik merk overigens dat dat niet altijd senior management hoeft te zijn. Juist "middle out" zie ik veel veranderingsbereidheid: Mensen die voldoende ruimte hebben om zelf te acteren én voldoende betrokkenheid hebben met het dagelijks werk om te begrijpen wat wel en niet relevant is. Working Out Loud hangt wat mij betreft sterk samen met sociale innovatie.

Als ik zo ons gesprek eens teruglees, zit daar veel geloof in bij ons, we zien allemaal kansen, de wereld van samen werken wordt mooier, mensen halen meer vervulling uit hun werk, organisaties worden er beter van. Je vraagt je af: dit klinkt allemaal geweldig, waarom is dit nog niet door iedereen en elke organisatie geaccepteerd? Zijn er soms down-sides, hoe zeg je dat op zijn goed Nederlands, nadelen, bijwerkingen, waardoor mensen er niet voor kiezen? Is het een kwestie van onbekend maakt onbemind? Of is het gewoon lastig waar je moet beginnen? Benieuwd hoe jij dat ziet, @peterstaal?

Peter Staal

Het is lastig. We zijn van jongs af aan gedrild je vooral niet kwetsbaar op te stellen, goed te luisteren naar gezagsdragers en je kop niet boven het maaiveld uit te steken. In de kern gaat het om persoonlijk leiderschap. Als je dit bij jezelf ontdekt en gaat najagen, komt er heel veel passie en gedrevenheid vrij. Tegelijkertijd is het ook heel spannend. Veel mensen vinden het wel comfortabel dat er iemand is die zegt wat ze moeten doen en hoe ze dat moeten doen. Misschien is heb je er een bepaalde persoonlijkheid voor nodig? Benieuwd hoe jij dat ziet @rene

Rene

Aangepast op 18 februari 2019

Ik vond dit een leuke vraag om even online uit te zetten. En dan hoor je inderdaad reacties die wel in jouw lijn liggen. Dat je door Working Out Loud uit je comfortzone getrokken wordt. Dit vraagt een bepaalde mate van sociale stevigheid (en dat is zoals jij al zegt, een beetje persoonsafhankelijk). Volgens mij vraagt het vooral: sociale veiligheid. En dat is een context, die je als leidinggevenden, of als groep samen werkenden, kunt stimuleren. De sociale veiligheid om kwetsbaar te durven zijn. De sociale veiligheid om er voor elkaar te willen zijn. Dat gaat niet over efficiëntie, werkprocessen en KPI's. Dat gaat over menselijkheid, collegialiteit en verbondenheid. Het is daarom voor mij minder een "persoonlijkheid", maar meer iets wat tussen mensen is, eenvoudig gezegd: de "groepscultuur".

Gaandeweg hebben we zo denk ik best een breed spectrum van Working out Loud met elkaar verkend, @peterstaal, leuk om te doen :)

Misschien goed om gaandeweg de stap naar de #WOLfandag van donderdag te zetten. Jij neemt natuurlijk een inspirerende visie, een mooi verhaal en veel praktijkverhalen mee. Maar in het kader van je kwetsbaar durven opstellen: wat zou jij nou nog vooral willen leren op dit gebied? Welke vragen neem jij zelf mee donderdag waar je hoopt meer over te leren of antwoorden op te krijgen?

Wij maken gebruik van cookies voor onze service. Bezoek je onze website dan ga je akkoord met de cookies.