Dossier: Werkplek 2020

De race tegen de machine

  • feb 2014
  • Rene
  • ·
  • Aangepast feb 2014
  • 3
  • 989

Beschouwing in De Correspondent die tot nadenken zet over jouw toekomst als werknemer: technologie die je zo ver ondersteunt, dat je zelf eigenlijk niet meer nodig bent.

Centraal in dit artikel staat de wet van Moore:

In het voorjaar van 1965 kreeg Gordon Moore, een computertechnicus bij IBM, een telefoontje van Electronics Magazine. Voor de 35ste verjaardag van het blad werd hij gevraagd om zijn licht te laten schijnen over de toekomst van de chip. De beste prototypes hadden in dat jaar nog maar 30 transistors – de elementaire bouwstenen van iedere computer. Transistors waren groot, computers waren traag.

Moore begon wat cijfers te verzamelen. Al snel ontdekte hij dat sinds 1959 het aantal transistors op een chip ieder jaar was verdubbeld. De vraag drong zich op: wat als deze trend zich voortzet? Met een schok realiseerde Moore zich dat het er maar liefst 60.000 zouden zijn, in 1975. Dan zou het niet lang meer duren of computers konden beter rekenen dan de slimste wiskundigen van alle universiteiten samen.

Het gevolg?

Bijna de helft van alle banen loopt een groot risico te worden ingepikt door een robot. Niet over honderd jaar, maar binnen twintig jaar al. Het is een van de grootste uitdagingen van deze tijd: hoe overleven we de eeuw van de machine?

Moore zegt zelf in 2005: "Het was indertijd maar een gok (…) Een paar keer heb ik gedacht dat we het einde van de lijn hadden bereikt, dat de boel zou vertragen."

Maar nee. Voor hoe lang nog weet niemand, maar tot op de dag van vandaag raast de Wet van Moore voort. En wat dat betekent voor onze werkplek in 2020? We verkennen het graag met je op Winkwaves+8!

De race tegen de machine

De race tegen de machine

https://decorrespondent.nl/298/de-race-tegen-de...

Reacties

3 reacties, meest recent: 4 februari 2014

  • Ik heb twee jaar terug op een eigen Cordys evenement Josephine Green (ex-Philips) mogen aanhoren over haar Pyramid-to-Pancake project waarbij ze aankondigt dat we maar 20% nodig hebben van wat 'we nu hebben" en dat deze generatie de crash zal zien van de pyramide zoals die in elk bedrijf en instituut aanwezig is.

    Zo te zien is deze beweging een zachte dood gestorven of in elk geval "in winterslaap" gegaan want de website is niet meer op, maar het betoog zette me toen aan het denken en dit stuk sluit daarbij aan, zij het omgekeerd. In dit stuk spreekt een vrees en Josephine verlangde er naar.

    http://thedx.druckerinstitute.com/2010/11/of-pyramids-and-pancakes/

    Statement Video

  • De mens is zeker geen voortbrengsel van de loopband. Wie de hiërarchische organisatie echter als 'behorend bij de loopband' ziet, maakt volgens mij een fundamentele denkfout. De mens is een voortbrengsel van het dierenrijk, met haar evolutiewet. Een evolutiewet die net zo bepalend is voor ons leven als de wetten van de natuurkunde.

    Iedere samenleving heeft naar mijn weten zijn hiërarchische structuren, naar welk sociaal complexe samenleving van dieren je ook kijkt. In zoverre is de technologische revolutie van nu een machtsstrijd. In een gezonde samenleving gunt 'de sterkere' de 'zwakkere' in zo'n 30% van de gevallen de 'overwinning'. Daarmee blijft het spel voor beiden interessant. In een pluriforme menselijke samenleving wil je bovendien voldoende diversiteit aanbieden opdat een ieder een eigen domein heeft waarin hij/zij tot de sterkeren behoort. Een samenleving waarin de sterkeren te veel domineren en de anderen niets gunnen, gaat tenslotte ten onder.

    Een streven naar steeds sneller, steeds efficiënter en steeds goedkoper is volgens mij een scenario voor de ondergang. Ik ben dol op robots als ik denk aan de zorg en de steeds ouder wordende mens. Ik ben dol op robots als ik denk aan de noodzaak om niet-bevredigend werk te doen om een inkomen te 'verdienen' - laat de robot het werk doen en geef mij een basisinkomen. Ik raak volledig de weg kwijt als ik denk aan robots die kunst maken, die mijn vriend(in) worden, die mij de kans ontnemen werk te doen waar ik blij van word. Als mijn baan wordt 'ingepikt' door een robot, dan is het een mens die dat veroorzaakt, niet de robot zelf. In wezen is het dan ook een machtsvraagstuk. Beweren dat de hiërarchie verdwijnt is de beste manier om de macht aan het zicht te onttrekken. De apenrots is volgens mij reëel. Er is geen technologie die daar tegenop kan. Nog niet, althans. Totdat computers Dolfinees leren. Maar dat is een andere discussie.

  • Goed punt Mark. Ik denk dat de pyramide ten onder gaat aan de dominantie van de top. In de natuur is de pyramide een "bewezen manier van werken". Ik denk dat het de groep ten goede komt als er leiderschap is.

    Waar het imho mis gaat is wanneer de leiders denken dat "alles aan hen toe komt" en de onderste lagen daar niet op een redelijk deel aan mogen meedelen.

    De wereldhistorie kent vele voorbeelden van deze kunstmatige evenwichten en hoe ze op den duur imploderen door revolutie. Ik zie wel analogieen met de huidige discussies over de eenzijdige graaicultuur en het niet meetellen van de medewerker als stakeholder in het monopolie van de aandeelhouder die kennelijk denkt dat alle winst hen toebehoort.

    Mensen in de onderste laag van de pyramide haken af en daarmee verdwijnt het draagvlak van de top.

    Imho is de pancake een sociaal experient dat in de 60's en 70's al eens voorbij is gekomen en ten onder is gegaan aan het ontkennen van de noodzaak aan leiderschap en kennelijk de behoefte een plek op de aperots te hebben.

Trefwoorden

Wij maken gebruik van cookies voor onze service. Bezoek je onze website dan ga je akkoord met de cookies.