Kennisdelen: misschien wel de moeite waard

  • jul 2011
  • Mark
  • 1
  • 1
  • 3027
Winksels Archief

Is het vinden van de heilige graal van kennismanagement slechts een kwestie van het zo makkelijk mogelijk maken? Of is het belang van gebruiksgemak een mythe? Een korte verkenning naar aanleiding van een interessante lezing van de socioloog Richard Sennett: Wat je kunt leren van het leren spelen van de vibrato op een cello.

Sennett, zelf een begenadigd cellist, beschrijft de moeite die het vergt om op een cello het vibrato onder de knie te krijgen. Deze moeite vertaalt hij vervolgens naar de maatschappij als geheel. Bottomline van het verhaal van Sennett: Het leven is niet makkelijk, maar wie zijn best doet, bereikt meer. Als iedereen alleen maar bezig is met dingen makkelijker maken, raken de werkelijk mooie dingen die pas na een verovering zich prijs geven, voor steeds minder mensen bereikbaar.

Het belang van motivatie

De kanttekening die Sennett hierbij niet plaatst, maar wat mij betreft wel urgent is: Dan moeten we wel voldoende gemotiveerd zijn. Een muzikant wil muziek maken. Of, in een ander domein: een coureur wil snel autorijden. Maar wat wil een gemiddelde automobilist? Zo makkelijk mogelijk van A naar B? Of het gevoel van meesterschap over de auto en zijn trip? Dat verschilt, zo weten we inmiddels, van bestuurder tot bestuurder. We weten in ieder geval wel dat, zolang opletten door de bestuurder noodzakelijk is voor de veiligheid van hemzelf en anderen op en rond de weg, autorijden niet te makkelijk moet zijn. Op de een of andere wijze moet je alert gehouden worden. Het opperste gemak, daarin volg ik Richard Sennett, dient niet per se de mens.

De moeite waard?

Dit bracht me op de vraag: is kennismanagement (het delen van kennis met anderen) nu eigenlijk iets dat zich leent voor gemak? Het streven van de afgelopen jaren is erop gericht kennisdelen zo makkelijk mogelijk te maken. Om eerlijk te zijn, vind ik deze strategie tot dusver minder succesvol dan ik had verwacht. In de ervaring die wij opdoen met onder meer het Winkwaves Kenniscafé, merk ik dat veel mensen niet nadenken over de wijze waarop anderen iets met de informatie die zij toevoegen, zouden moeten kunnen. Zo lijkt het efficiënt gebruik van trefwoorden nog steeds voorbehouden aan bibliothecarissen en is het zoeken naar een antwoord voor je een vraag stelt nog steeds geen gewoontegoed.

Moeten we nu investeren in het makkelijker maken van trefwoorden toevoegen en het zoeken naar antwoorden? Of moeten we kennisdelen als activiteit aantrekkelijker maken, belonender voor degene die de activiteit ontplooit? Stel je voor dat je bij het toevoegen van jouw informatie te zien krijgt wie hiernaar op zoek is. Zodra ik weet dat mijn informatie belangrijk is voor een specifieke ander, doe ik meer moeite dat wat ik deel ook geschikt te maken voor gebruik. Dan is geen moeite mij teveel. Misschien is de strategie van Richard Sennett uiteindelijk wel veelbelovender dan het blijven zoeken naar gebruiksgemak.

Reacties

één reactie, 21 juli 2011
  • ' de werkeliijk mooie dingen van het leven' gaan over zaken die je raken. Waar verbinding is, en je je verbonden voelt. Uiteindelijk bestaat een mens bij de gratie van betekenis hebben voor anderen. In die zin een logische veronderstellling, dat zichtbaar maken van behoeften van anderen, en hun reacties op jouw invulling als kennisdeler, een motivator is om actief te delen.

Trefwoorden