Social networking in een zakelijke omgeving

  • mrt 2009
  • Martin
  • 5
  • 1412
Voor iedereen

Goed verhaal over de visie van Winkwaves op het ontwerpen van sociale netwerken in de zakelijke omgeving. Hoezeer ik het verhaal ook herken en waardeer blijf ik worstelen met de gedachte dat "het gesprek" een van de belangrijkste sociale objecten is binnen social media

Social networking in een zakelijke omgeving

http://winkwaves.com/files/Winkwaves-enterprise...

Reacties

5 reacties, meest recent: 31 maart 2009
  • Ha Martin en Rene, Misschien helpt het (misschien niet :) om de relatie, het gesprek en het gespreksonderwerp en context (andere onderwerpen en omstandigheden), als onlosmakelijk verbindend geheel te beschouwen (en, als we het onderzoeken of er voor ontwerpen, dit geheel-inclusief-context als sociaal object te benoemen). Om vervolgens verschillende (type) onderwerpen (context, er is slechts context) als belangrijk te bestempelen, in een al dan niet technisch ondersteunde bezigheid. Het cafe: Vandaag zat ik een biertje te drinken (gespreksvorm) met mensen met wie ik het toevalligerwijs had over "hoe we om gingen met linked-in, hyves en poken" (gespreksonderwerp). Wij ontmoeten elkaar (relatie) aan de bar (gesprek) omdat we allemaal aikido-en (verbindend onderliggend onderwerp) en luisteren graag naar elkaar (mede) omdat we elkaar al eerder gesproken hebben over verschillende onderwerpen (historische verbindende onderwerpen) en (mede) omdat we allemaal een verschillende achtergrond (interessante onbekende, mogelijk uitdagende, elementen) en verschillende ervaringen (interessante elementen) hebben met "linked-in e.d" (gesprekonderwerp). Interessant vind ik hierbij ook nog de houding ten opzichte van (ontwikkeling van) levenshouding: geopend en gesloten, zoekend (trying to make sense) en sturend (trying to give sense). Ik zie dit zelf als een meer-verbindend-relatie-element: een onderwerp wat verbinding/relatie initieert, en een onderwerp waarop in contact op terug gevallen kan worden om de relatie in stand te houden en het contact te behouden. Het contact is er al dan niet (on)danks het gespreksonderwerp. Kortom: de gespreksonderwerpen zelf hoeven niet verbinding(relatie/sociaal)-dragend te zijn: de sociaal verbindende objecten kunnen anders zijn dan de gespreksonderwerpen. Tot zo ver mijn gedachtenspinsels voor vandaag (die morgen weer geheel anders kunnen zijn).
  • Sociale binding van binnen uit (kind-perspectief? participant?) en van buitenaf (grote mensen perspectief? ontwerper?). Wat mij betreft een mooi citaat: " Grote mensen houden van cijfers. Wanneer je hun vertelt van een nieuwe vriend vragen ze nooit het belangrijkste. Ze zeggen nooit: 'Hoe klinkt zijn stem? Van welke spelletjes houdt hij het meest? Verzamelt hij vlinders?' Maar ze vragen: 'Hoe oud is hij? Hoeveel weegt hij? Hoeveel broertjes heeft hij? En hoeveel verdient zijn vader?' Dan pas vinden ze dat ze hem kennen." (uit: De Kleine Prins van Antoine de Saint Exupery)
  • Fijn dat je de kleine prins in herinnering brengt, hij blijft mooi!
  • Kortom: de gespreksonderwerpen zelf hoeven niet verbinding(relatie/sociaal)-dragend te zijn: de sociaal verbindende objecten kunnen anders zijn dan de gespreksonderwerpen. Hier wil ik op inhaken door een toch wel vrij bijzondere gebeurtenis vanavond! Na een dag intensief werken dacht ik dat er nog wel een schepje bij bovenop kon door te gaan hardlopen naar Kijkduin (vanaf mijn huis 4,5km). In eerste instantie zag ik hier flink tegen op gezien de conditionele toestand van mijn lichaam. Onderweg kreeg ik last van mijn knieën en had eigenlijk weer naar huis moeten gaan, maar ik was doelgericht (zoals altijd) en moest en zou het strand halen indienverstande nooit meer voor zonsondergang thuis te komen. Na een paar stops kreeg ik weer energie genoeg om verder te gaan en zag na ongeveer 23min het strand. Allereerst bijkomen en genieten van de ondergaande zon. Tot mijn grote verbazing ging op 10 meter afstand een 'prachtige' vrouw zitten. We keken allebei vooruit naar de neergaande zon (sociaal object?) en hadden elkaar inmiddels ontdekt. Op de één of andere manier voelden we tot elkaar aangetrokken (als het een man was geweest dan zou dit vast anders zijn in mijn geval), want toen de zon verdwenen was stonden we allebei op en liepen min of meer naar elkaar toe en zeiden hallo. Ik zag dat de vrouw tranen in haar ogen had en vroeg dan ook of er iets was dat ik voor haar kon doen. 'Nee het is oké', zei de vrouw 'ik was aan het genieten van de zon'. We spraken verder over wat de symbolische betekenis was / is van de zon voor haar. We raakten verder in gesprek en hadden blijkbaar meer raakvlakken. Na zo'n 20min namen we afscheid en ging ik boordevol energie op weg naar huis. Ik heb dan ook niet meer hoeven stoppen en kon maar aan één ding denken en dat was: hoe kwam het nou dat we in gesprek raakten en wat was nou het gespreksobject? Mijn hersenen kraakten, hierdoor voelde ik gelukkig de pijn in mijn knieën niet meer. In eerste instantie dacht ik dat het object de zon was, maar besefte dat dit uiteindelijk het gespreksonderwerp werd. We raakten pas echt in gesprek door de tranen in haar ogen. Indien ik haar niet de helpende hand had aangeboden waren we waarschijnlijk nooit verder in gesprek geraakt. Dus Susan om bovenstaande inzichten te bevestigen, was in dit geval volgens mij 'de tranen' het sociaal verbindende object en de zon het gespreksonderwerp. Toch krijg je door het gespreksonderwerp wel een betere band met elkaar, tenminste als de juiste woorden worden gezegd en houding wordt aangenomen in de fysieke omgeving. Bedankt voor jullie aandacht en nu eerst een biertje!